"White nigger fell in love with imperfection…" and so "The Least We Can Do Is Wave to Each Other"..

Το κατα πόσο κινδυνεύουμε να λογοκριθούμε για μεροληψία μέσα στη θαλπωρή του album ενός φίλου μουσικού, θα το κρίνει η ιστορία επειδή ως γνωστόν, η μουσική δεν ψεύδεται ποτέ. Εν προκειμένω, η τρίτη κυκλοφορία του Oannes και της Μαρίνας Καναβάκη είναι μουσική λεπτοβελονιά με έγχορδες λέξεις στο ρυθμό ενός μουσικού ρολογιού αντίστροφης μέτρησης. Μια υπόκρουση με βιρτουόζικες πιανιστικές αποχρώσεις σε "μαυρόασπρη" βωβή ταινία με ασπρόμαυρους πρωταγωνιστές. Ο ρομαντισμός του 19ου αίωνα, τα υπαινικτικά blues, τα ηλεκτρονικά χάπια και το ηχητικό σταυρόλεξο της οιμωγής απο την εποχή του Buddy Bolden μέχρι το hip hop του σημερινού ανώνυμου καλλιτέχνη. Κοινώς, ένας δίσκος που αποκωδικοποιεί μουσικές μνήμες, παράγει αβίαστες μελωδίες (άσκηση φυσικής αναπνοής η φωνή της Μαρίνας Καναβάκη) και που μπορεί άνετα να χωρέσει καμιά δεκαριά ταυτόχρονες ερμηνείες ως προς την ακρόασή του.

Ακόμα περισσότερο, αν η ακροαστική συνήθεια και τα στερεότυπα του radio friendly χρήστη, κατατάσουν το Blues For the White Nigger, "νικητή" σε σχέση με τα δύο προηγούμενα album των MK-O, είναι δεξιοτεχνική τους επιλογή και ικανότητα να μεταλλάσονται όποτε αυτοί θέλουν, σε εποχικούς και άλλους "επιθετικούς" προσδιορισμούς.

Και τώρα που ξανακούω το Star With No Name σκέφτομαι πως μερικά απο τα πιο αισιόδοξα μουσικά θέματα γράφτηκαν σε συνθήκες μεγάλης μοναξιάς και ανέχειας. "Συγχωρέστε με που δεν είμαι αρκετά μαύρος" μοιάζει να παιανίζει μια χορωδία ή ένας ολόκληρος λαός υπό διαμόρφωση. "You’re drowned in debts you cannot pay gazer running out of empty hope and there ain’t no insult that you cannot take", τραγουδάει ο Oannes, καθώς το σκοτεινό τίμπρο στη φωνή του συμβαδίζει έξοχα με σκοτεινές διαπιστώσεις μιας ειρωνικής (μαύρης) εξωστρέφειας.